zondag 15 oktober 2017

Duimschroeven aandraaien

De vermissing en moord op Anne Faber door een patiënt van een psychiatrische kliniek moet alle alarmbellen doen afgaan. We kunnen vaststellen dat Michael P. nog lang niet klaar was voor een aanwezigheid in de openbare ruimte. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met de mogelijke misstanden in kliniek Altrecht Avonturijn in Den Dolder. Gelukkig wordt nu de situatie in die kliniek onderzocht, maar het is mosterd na de maaltijd.

Nederland was in de greep van de vermissing en moord van Anne Faber.
In plaats van het voeren van reactief beleid ten opzichte misstanden in ons rechtssysteem, is een grondige sanering noodzakelijk. Het is namelijk wachten op het volgende incident bij een andere psychiatrische instelling. De overheid heeft de plicht om de bevolking te beschermen. Daar vallen dus ook klinieken zoals in Den Dolder, onder. Echter, een veilige samenleving is erbij gebaat als afscheid wordt genomen van 'knuffel-rechtspraak'. Het zomaar weigeren van een psychiatrisch onderzoek door verdachten op advies van hun advocaat is iets wat niet zou moeten kunnen. In zo'n geval krijgt een zedendelinquent dus alleen celstraf en blijft de stoornis dus onbehandeld. Je vraagt je af wat voor doel het rechtssysteem dan eigenlijk dient. Het primaire doel, nl. bescherming van de samenleving, wordt in ieder geval op deze manier verwaarloosd. Als u uw onvrede hierover wilt laten blijken, kunt u hier een petitie ondertekenen.

Met het afschaffen van automatische strafverlaging, het consequent veroordelen van 'onderzoek-weigeraars' tot TBS, het aanscherpen van het regime in psychiatrische klinieken en het treffen van personele maatregelen in klinieken waar sprake is van misstanden, kan een stap worden gezet naar een beter functionerend rechtssysteem wat het vertrouwen kan herwinnen van doorsnee burgers.


maandag 9 oktober 2017

Bedankt

Zaterdagochtend is mijn vader overleden. Volgende week zondag pak ik de draad weer op. Pap, bedankt voor alles. Je bent nu weer bij mam...

zondag 1 oktober 2017

More is less

"Less is more", wordt weleens gezegd. Soms klopt dat. In het geval van het aansturen van een ministerie ben ik overtuigd van het tegenovergestelde, als het gaat om de politieke leiding op zo'n departement. Op het ministerie van Defensie is alleen een minister actief, géén staatssecretarissen.

In het geval van de dood van de twee militairen vanwege een defecte mortiergranaat en de (politieke) nasleep ervan, denk ik dat het beter was als de minister meer staatssecretarissen tot haar beschikking had gehad. Bijvoorbeeld een staatssecretaris voor militaire missies of operationele zaken. Daarmee wil ik niets goed praten wat niet goed te praten valt. Maar het is een feit dat (ook) het ministerie van Defensie een ambtelijke 'tanker' vormt, waar een minister slechts op hoofdlijnen enig vat op heeft. Zonder staatssecretarissen, waarvan voorheen wél sprake was, is dat vragen om problemen. Daarnaast heb je als bewindspersoon te dealen met de besluiten (en effecten daarvan) van voorgangers op je departement. Uiteindelijk zijn in deze casus de mortiergranaten in 2006 aangeschaft, onder het bewind van minister Kamp (VVD). De opvolgers van Kamp, te weten Middelkoop (CU) en Hillen (CDA), hebben deze granaten nooit laten onderzoeken of controleren terwijl er wel aanleiding was om dat te doen. 

Nederland heeft nu eenmaal een traditie als het gaat om medewerking verlenen aan (kansloze) militaire missies. Daarmee draag je als ministerie van Defensie in de eerste plaats een bijzondere verantwoordelijkheid. Het materieel waarmee onze militairen op pad worden gestuurd moet gewoon kwalitatief 100% op orde zijn, zonder verschraling vanwege bezuinigingen. Op veiligheid van militairen mag niet worden bezuinigd. Punt. Het is, bij het dealen met deze bijzondere verantwoordelijkheid, verstandig om alle risico's goed af te dekken en de scherpte in de organisatie op dit punt op het gewenste niveau te houden. Een of meerdere extra bewindspersonen op het ministerie van Defensie had niet misstaan, lijkt mij. 

Zoals gezegd, een staatssecretaris van militaire missies of operationele zaken kan een oplossing zijn. Dit kan extra (politiek) bewustzijn bewerkstelligen binnen de defensie-organisatie. Bij één enkele minister is de kans groter dat zijn of haar "antenne" weleens een zwak signaal binnenkrijgt, waarbij je ook nog eens afhankelijk bent van je ambtelijke leiding op het departement. Met meerdere bewindspersonen van verschillende politieke kleur (de PvdA wilde per seé de missie in Mali) creëer je op een veelheid van onderwerpen meer bewustzijn en dus meer scherpte. In dit geval wil de PvdA per sé een Nederlandse inbreng bij de missie in Mali. Daar lag dus een kans om verantwoordelijkheidsgevoel optimaal te benutten. Hoewel zonder garanties kan hiermee de kans op ernstig ambtelijk en politiek falen met verstrekkende gevolgen - er zijn mensenlevens te betreuren! - worden verminderd. 

zondag 24 september 2017

Een nuchtere blik

Temidden van de spanningen rondom Noord-Korea valt het op hoeveel krediet de dictator nog toekomt in de westerse wereld. Maar al te graag wordt opgeschreven dat Kim Jung-un de Amerikaanse president Trump als "geestelijk gestoord" kwalificeert. Natuurlijk mag iedereen een mening hebben over Donald Trump. Niemand is perfect en zeker politici niet. De vergelijking tussen Trump en Kim gaat echter volledig mank. Het feit alleen al dat je een mening over hem mag ventileren, zoals wij in het westen gewend zijn, is in Noord-Korea absoluut ondenkbaar.

Uit een artikel uit het NRC van 18 februari 2014
Net zoals de wandaden van de Nazi's destijds ieders voorstellingsvermogen te boven ging, zo doet zich ten aanzien van Noord-Korea iets vergelijkbaars voor. Met dat verschil dat de wandaden van Kim c.s. wél bekend zijn. Een rapport van de Verenigde Naties uit 2014 laat niets aan duidelijkheid te wensen over. Een paar conclusies:

- Er heerst in Noord-Korea een bijna complete ontkenning van het recht op vrijheid van gedachte, geweten en religie.

- Patronen van discriminatie, diep geworteld in het door de staat gecreëerde klassensysteem, raken ieder onderdeel van het dagelijkse leven.

- Vrouwendiscriminatie komt alom voor.

- De staat gebruikt voedsel als een middel om controle te houden over de bevolking en heeft voedselhulp om ideologische reden geblokkeerd. Dit heeft geresulteerd in de dood van honderdduizenden burgers.

- Honderdduizenden politieke gevangenen zijn de afgelopen vijftig jaar onder buitengewoon wrede omstandigheden in strafkampen overleden

- Veiligheidsdiensten gebruiken systematisch geweld om een klimaat van angst te creëren.

- Het ontvoeren van buitenlanders naar Noord-Korea. Meer informatie over dit rapport is te vinden via: www.ohchr.org.

Dit zijn natuurlijk schokkende conclusies. Degenen die daarvan willen wegkijken (net als bij moslim-extremisme) omwille van Trump-haat of zelfhaat, zou ik willen oproepen om weer met een nuchtere blik de zaken te bekijken (of naar een dokter te gaan). Het volk van Noord-Korea verdient in ieder geval beter. En ja, helaas is de kans groot dat daar geweld voor nodig is, als de Kim-dynastie een bedreiging blijft vormen voor haar buren (en voor de eigen bevolking). Daar weten we in Europa sinds WOII ook alles van....

Hopelijk kan excessief geweld worden voorkomen. Een eerste stap naar een oplossing is wel onderkenning van het probleem en een nuchtere kijk op de toestanden in Noord-Korea.

zondag 17 september 2017

Assad

Het zou zomaar kunnen dat vertegenwoordigers van de EU binnen afzienbare tijd afreizen naar Damascus. Nee, niet om de opstand tegen Assad een hart onder de riem te steken. Die oppositie is er namelijk niet (meer). Veel meer waarschijnlijk is het dat deze vertegenwoordigers de hand van Assad komen schudden. Hij heeft namelijk de burgeroorlog in Syrië gewonnen en, zo werkt het helaas nu eenmaal, zaken zijn zaken.

Na een verschrikkelijk bloedige burgeroorlog komt Assad als winnaar tevoorschijn. Dat is, objectief gezien, een huzarenstukje. De initiële opstand tegen zijn regime heeft hij keihard neergeslagen. Hij heeft geen enkele concessie willen doen aan de roep om meer democratie. Tevens heeft hij in Syrië chaos gecreëerd door streng-Islamistische groeperingen zoals IS hun 'werk' te laten doen in Syrië om zichzelf zodoende als redelijk alternatief te kunnen presenteren. Last but not least heeft hij er zelfs niet voor teruggedeinsd om chemische wapens tegen zijn eigen bevolking in te zetten. Dat dit alles ten koste van honderduizenden doden moest gaan, zal hem ongetwijfeld koud laten.

Dankzij een weifelende houding van Westerse landen (Obama c.s.) op het moment suprème en een pro-actieve houding van Iran en Rusland zit Assad in de overwinningszetel. Of dit een Pyrrusoverwinning is, zal moeten blijken. Gelet op zijn misdaden tegen de (eigen) bevolking mag hij wat mij betreft morgen naar Den Haag worden overgebracht. Dat zal wel ijdele hoop zijn want uiteraard zal Assad er alles aan doen om zichzelf als 'nuttige pion' onmisbaar te maken in het Midden-Oosten.

De vraag is welk wisselgeld Iran en Rusland willen voor het in het zadel houden van Assad. De inzet van Iran laat zich raden, nl. meer invloed in Syrië. Dat betekent dat Israël nu haar aartsvijand direct aan haar grens weet. Met de naïeve atoomdeal in het achterhoofd is dat vragen om problemen. Anders gezegd: Iran en Rusland hebben zich in het geopolitieke schaakspel net iets handiger en realistischer getoond. Daarmee zit Israël met de gebakken peren. De kans op een (allesbeslissende) verdedigingsoorlog is met deze situatie weer dichterbij gekomen. Het is daarom te hopen dat Israël het geopolitieke schaakspel beter beheerst dan de onterecht bewierookte voorganger van Trump en zijn bondgenoten. Paradoxaal genoeg kan men op dit punt, hoewel hij een beslissende steun heeft ontvangen, een voorbeeld nemen aan Assad.

zondag 10 september 2017

Het één of het ander

De schade van de orkaan Irma op Sint Maarten (en de andere bovenwindse eilanden Saba en St. Eustatius) is enorm. Nu het ergste noodweer voorbij lijkt te zijn, kan men volledig gaan focussen op het bieden van (nood)hulp, het herstellen van de openbare orde en de wederopbouw van de eilanden.

Het lijkt me een goed idee als de staatkundige verhoudingen tussen de bovenwindse eilanden en Nederland bij de herstelwerkzaamheden worden betrokken. Voor de langere termijn kan dat zorgen voor duurzame welvaart op de eilanden, een glasheldere verhouding met Nederland en het verbeteren van de onderlinge relatie. 

De huidige staatkundige situatie zorgt voor spanningen tussen de eilanden en 'Den Haag'. Dat is niet zo vreemd. Een hybride en in een dit geval ingewikkelde vorm van onafhankelijkheid zorgt per definitie voor spanningen. Een staatkundige indeling zoals Frankrijk dat kent met haar overzeese gebiedsdelen, lijkt een voor de hand liggende optie. Voor een (gedeeld) eiland met ca. 42.000 inwoners moet het ook niet ingewikkelder dan strikt noodzakelijk worden gemaakt. Maak daarom van Sint Maarten (en Curacao) een volwaardige Nederlandse gemeente, zonder verder onderscheid. Op die manier profiteren de bewoners aldaar van de Nederlandse rechtsorde en wordt hen dezelfde rechten en plichten als Nederlanders geboden. 'Den Haag' zal dan ook iets meer vertrouwen dat de financiële ondersteuning, wat het toch al biedt, meer effect zal hebben dan nu het geval. Niet in de laatste plaats kan bij extreem natuurgeweld sneller en effectiever worden ingegrepen. 

Indien de eilandbewoners ernstige bedenkingen hebben tegen een dergelijk idee, moet hen volledige onafhankelijkheid worden aangeboden. Als men echt op eigen benen wil staan, is dat de enige andere (werkbare!) optie. De praktijk wijst uit dat een tussenvorm alleen maar leidt tot wederzijds wantrouwen en niet per sé leidt tot hogere welvaart van de eilandbewoners, terwijl men wel onderdeel uitmaakt van het Koninkrijk. Betrek daarom de staatkundige verhoudingen bij de wederopbouw van Sint Maarten en creëer een heldere en toekomstgerichte verhouding met Nederland. 

zondag 3 september 2017

Naar het kookpunt

Het regime in Noord-Korea heeft verklaard dat het afgelopen nacht een waterstofbom (een soort atoombom) heeft getest. Of het inderdaad een test met een waterstofbom betreft doet eigenlijk al niet meer terzake. Feit is dat Noord-Korea letterlijk en figuurlijk 'met vuur' speelt. Het vormt een gevaar voor de regio en voor zichzelf. In deze communistische 'heilstaat' met een erfelijk presidentschap, zonder noemenswaardige eerbiediging van mensenrechten en waar de inwoners feitelijk slaven zijn, heeft 'de grote leider' bedacht dat het een factor van belang wil zijn in de regio. Waarschijnlijk met als einddoel consolidatie van zijn eigen machtspositie en het uit elkaar spelen van grootmachten als China en de Verenigde Staten.
Als het regime in Noord-Korea niet op een of andere manier tot de orde wordt geroepen, zal het zeker haar kernprogramma voortzetten, met alle intimidatie en bedreiging van dien. Grote woorden, unanieme veroordeling door de VN Veiligheidsraad, onderhandelen...Het zal allemaal niet helpen, vrees ik. 

Het is zaak om Noord-Korea, zeker in nucleair opzicht, onschadelijk te maken. Het is echter de kunst om dit voor elkaar te krijgen zonder massaal bloedvergieten (in Zuid-Korea of elders) of dat dit conflict uitgroeit tot een regionaal conflict of zelfs groter. Want ook bij deze kwestie is sprake van diverse belangen. China en Rusland slapen slecht van de gedachte dat het Koreaanse schiereiland op de lange termijn uiteindelijk één herenigd en westers land gaat vormen. Nóg meer invloed van de VS in deze regio stuit China tegen de borst, zeker gelet op het expansionistische beleid van China en daarmee haar nieuwe rol als (regionale) wereldmacht. Ook Rusland ziet de invloed van de VS in deze regio liever niet toenemen. 

Nu de internationale verontwaardiging over de handelwijze van Noord-Korea almaar toeneemt, kan het de kans doen toenemen dat Rusland en China de handen (nog meer) ineenslaan. Het zou kunnen dat Rusland en China vóór ieder plan voor een militaire oplossing (door de VS en haar bondgenoten) gaan liggen. Om vervolgens zélf Noord-Korea binnen te vallen (of op een andere rigoreuze manier dit land 'voor zichzelf' te houden) en de noordelijke bufferstaat zodoende te waarborgen en de westerse invloed op afstand te houden. Het is natuurlijk speculatief maar in deze 'Noord-Korea crisis' is álles mogelijk. 

Feit is in ieder geval dat de onrust in deze regio gaat toenemen. Waar dat precies toe gaat leiden is een even spannende als verontrustende vraag. Doch nog steeds minder verontrustend dan de andere kant op blijven kijken en Noord-Korea (i.c. 'de grote leider') haar gang te laten gaan.